ریل گاݙی دا سفر

پیر بخان چار مربعے دا زمیندار ہا۔ تے نال گورنمنٹ ملازم ، پٹواری ہا۔ دفتر وچ پٹواری تے رقبے تے وݙے زمیندار دا مزاج رکھیندا ہا ۔ رقبے دی سنبھال واسطے ہک مہتر رکھیا ہویا ہا۔ جیندا ناں ہا اللہ رکھیا۔ اللہ رکھیا تعلیم دا پورا سورا ۔ بس چھوٹی موٹی چِٹھی پڑھ گھندا ہا۔ یا ویہہ توڑیں ڳݨ گھنداہا۔ ویہہ توں بعد ول ہک کنوں شروع کریندا ہا ۔ چالھی روپے کوں ݙو ویہاں ، سٹھ کوں ترائے ویہاں تے  سَو کوں پنج ویہاں اَہدا ہا۔ اللہ رکھیا نوکریں کنوں ٹھوک وڄا تے کم گھندا ہا۔ داݨے ، بھوں، گھاہ چوری نہ کرݨ ݙیندا ہا۔ روٹی کپڑا خان تے ، سال دے داݨے خان تے ، شادی غمی خان تے، ݙکھ سُکھ وی خان تے۔ ایہا اوندی تنخواہ ہئی۔ زمیناں آباد تاں گھٹ ہوندیاں ہن پاݨی دا انتظام صرف کھوہ گِڑدے ہن۔ مربع پِچھوں صرف پنج ست ایکڑ آباد ہوندے ہن۔ اے اڄ توں کوئی چالھی پنتالی سال پہلے دی ڳالھ اے۔ پیر بخان دا اپݨا کھانوݨ پیون وی سادا  ہا۔ ایہو بھاڄی روٹی، گھر دا اپݨا دھنولا ، منجھیں ڳائیں اپݨیاں جو ہن ۔ سادہ تے کچا گھر ہا۔ ہک گھوڑی وی اندر ٻاہر واسطے رکھی ہوئی ہئی۔ گزر اوقات اُچھک ہا۔ نال گورنمنٹ دی ٻدھی لڳی تنخواہ وی ہئی۔

ݙیہاڑے گزردے پئے ہن۔ لہوروں دفتر وچوں چِٹھی آ ڳئی جو پیر بخان دی لہور پیشی ہے ۔ پیر بخان ٻدھی تاریخ توں پہلے ریل دی ٹکٹ دا اہر کیتا۔ اپݨے مہتر اللہ رکھیا کوں آکھیا جو او ریل دیاں ݙو ٹکٹاں گھن آوے تے نال اللہ رکھے کوں ہدایت کیتی جو ٹکٹاں ذرا چنڳیاں گھن آوے تاں جو سوکھا سفر تھیسی۔

اللہ رکھیا کوں چنڳیں ٹکٹیں دی سمجھ نہ لڳی جو چنڳیاں ٹکٹاں کیا ہوندین۔ پیر بخان کوں وی پتہ نہ ہا جو ریل دے ڈٻے کیتلی قسم دے ہوندن تے کیرھا ڈٻہ چنڳاں ہوندے۔ بس اوں ایہو آکھیا ݙو چنڳیاں ٹکٹاں گھن آوے۔ سفر لمبا ہے ۔ اللہ رکھے سوچیا خان کنوں پچھداں جو چنڳی ٹکٹ کیا ہوندی اے تاں خان آکھسی توں چنڳاں مہتر ہَئیں ۔ تیکوں چنڳی ٹکٹ دا پتہ وی کائنی ۔ متاں او نوکری کنوں کڈھ چھوڑے۔ ایں ݙر توں  اللہ رکھیے خان کنوں نہ پُچھیا۔ دل وچ سوچیُس جو چنڳی ٹکٹ آپے ٹکٹ گھر والے کنوں پُچھ گھنساں۔ لہور ونڄݨ توںہک ݙینھ پہلے ریلوے سٹیشن تے اللہ رکھیا پُڄ ڳیا۔ ٹکٹ کلرک کوں آکھیا جو ݙو لہور دیاں چنڳیاں ٹکٹاں ݙے۔ او کلرک سمجھ ڳیا چنڳی ٹکٹ دا مطلب اے فرسٹ کلاس۔ کلرک ݙو ٹکٹ کارڈ کڈھیے اُنہاں دی چُنڈھ کتیلے نال کپ تے اللہ رکھیے کوں ݙے ݙتے تے پیسے گھن ڳھدے۔

اڳلے ݙینھ خان اپݨے مہتر سمیت ریل دے آنوݨ توںپنج گھنٹے پہلے ریلوے سٹیشن تے پُڄ ڳیا۔ ریل پِچھوں دیہاتی علاقیں توں چل چل تے آندی پئی ہئی ، جتھاں سیٹیں دے درجے دا فرق کہیں کوں نہ پتہ ہوندا ہا جتھاں جاہ ملی ٻہہ ڳئے۔ فرسٹ کلاس ݙٻے وچ  اے ݙوہیں جوان وڑ ڳئے لت رکھݨ دی جاہ نہ ہئی۔ سفری بیگ اللہ رکھیے دے ہتھ وچ ہا۔ سیٹ کوئی خالی نہ ملی۔ ݙوہیں کھڑ دے کھڑ ڳئے۔ ترئے گھنٹے بعد ہک وݙا ریلوے سٹیشن آیا۔ جتھاں ریل کوں ادھ گھنٹہ رُکݨا ہا۔ خان پگھرو پگھر ہا۔ لتاں کمبدیاں کھڑیاں ہن کھڑ کھڑ تے لتیں وچ ساہ نہ ہا۔ اُتوں مٹی دے جھولے وی لڳدے رہ ڳئے ۔ منہ وچ ریت گردن تے مٹی۔ اکھیں وچ ریت دا اٹکار۔ سنگھ سُکا… گرمی زور ہئی…۔

خان پلیٹ فارم تے لیہہ کھڑا ۔ نال اللہ رکھیا وی۔ اللہ رکھیا وی تھکا کھڑا ہا آخر ہا تاں او وی انسان۔ پر نوکر ہا۔ ایں واسطے اونکوں خان دی بے آرامی دا فکر ہا۔ اللہ رکھیا شرمندہ شرمندہ کاݨا کاݨا جو ٹکٹاں شیئت چنڳیاں نمہی گھن آیا۔

پلیٹ فارم تے کھڑے ݙوہیں جوان… خان اپݨے چولے دا اڳلا پلو اپݨے ݙوہیں ہتھیں نال آپ کوں جھلیندا کھڑا ہا تے کجھ منہ دا ساہ وَل اَمدا ہا ۔ نال اللہ رکھیا خوشامدی رویے نال کھڑا ہا۔ لوکیں کوں خان کنوں ذرا ذرا ہٹیندا کھڑا ہا جو خاں ذرا ویلا تھی کھڑے۔ پہلے وی خان رش دی سٹ پیتی کھڑے۔

خان آکھیا ابا اللہ رکھیا ! ابا ٹکٹاں چنڳیاں گھن آئیں شابش ہئی۔ اللہ رکھیے دا ساہ سُک ڳیا جو خان ناراض ہے۔ اللہ رکھیے آکھیا سئیں خراب ہن ٹکٹاں؟ خان آکھیا کِتھاں پُتر۔ ٻہوں چنڳیاں ہِن۔ اللہ رکھیے کوں شک پیا جو خان ہُݨ اَہدے جو نوکری میݙی ختم۔ اللہ رکھیے کوں ہمیشہ نوکری دا ݙر رہ ویندا ہا۔ اللہ رکھیے ول آکھیا سئیں ناراض ہو؟ خان ہک واری ول آکھیا ۔ ابا ٻہوں چنڳاں کیتی چنڳیاں ٹکٹاں گھن آئیں فرسٹ کلاس دیاں۔

اے تاں فرسٹ کلاس دا حال اے جے توں سیکنڈ کلاس دیاں گھن آندا تاں پتہ اے اُتھاں مسافریںکوں مار گھتیندے ہوسن۔

حوالہ

کتاب: نِبَھو دی  ٻوٹی، مصنف: عبداللطیف بھٹی، ناشر :جھوک پبلشرز ملتان