رَبّ کرے ایں واری

گزریے وہاݨے ویلھیں دا قصّہ اے ‘ ہک بندے زمین چنڳیں رِیت بݨا جوڑ تے خربوزے رادھے ‘ پورھیا کیتا ہَس ‘ رَبّ سوہݨے رنگ لاݙتے‘ وَلھیں ݙاڈھیاں سوہݨیاں ڄائیاں اَتے ہِک لیکھے لݙیج ڳیاں ڄٹ خوش ہا ۔ ہَر ویلھے ’’واڑی‘’ اِچ وڑیا رہندا ہا ۔ راکھی کریندا ہا ‘ گھر رَڑھ کنوں ڳپلہ پندھ دا پَروبھرا ہَس ‘ گھر دا کوئی نہ کوئی بھاتی ویلھے سِر روٹی مانی اَتے پاݨی کانجی پُڄا وَنڄس ہا ‘ کھا ‘ پی اٹنگ تھی اَپݨے دَھندے لڳا رہے ہَا ‘ ہک ڄیہاڑا خدا دا ہا ‘ گھروں کوئی نہ آیُس‘ نہ مانی آئی تے نہ وَت لسّی پاݨی ‘ بُکھ تے تریہہ کنوں وَیڑا تھیا تاں آپ گھر ݙے ٹُر پیا‘ گھرپُنّاں ‘ گھر آلی نال کاوڑیا ‘ اُوں ڈِھلی وَٹ گھدِی ‘ تھتھرا کراہیں ٹھڈا کیتُس ‘ ٹالھی دی چھاں تلے کھٹ سَٹ ݙتُس ‘ تنور تے پکیاں ہوئیاں مکھݨ نال تلکھیاں روٹیاں تے گھاٹی لَسّی دا بھریا چَھنّاں اَڳوں رَکھیُس ‘ اُوندے بھانگے دی تھولی گھݨی بھاڄی بُھتی وِی ڈتُس ‘ مانی کھا تے چیل سِدھی کرݨ کیتے دِگھر پیا ۔ گھل آ ڳیُس ‘ چنڳیں جھٹ اَکھیں نُوٹی تے السیندا پلسیندا رَہ ڳیا ۔ واڑی دا اَلکا تاں ہَس ‘آلس بَھن تے اُٹھیا ‘ اَڄاں رَستے اِچ وَدا ہا تے کہیں ݙسایُس جو ترائے چا اوپرے بندے اُوندی واڑی اِچوں خربوزے پَٹ تے کھمدے ٻیٹھن‘ پٻیں تے زور ݙتُس ‘ دُھرک پیا‘ اُتھاں وَنڄے تاں کیا ݙہدے چار ڄݨے خربوزیں دی ڈھڳلی لئی تے کھاوَݨ اِچ رُجھیے پِن ‘ ٻے اُلکے تے بے چنتے ایں ݙسدے پے ہِن ۔ جئیں پیئو دی ہتھ رادھ ہوونے ‘ اینکوں ویل تاں ݙاڈھی چڑھی پراو چار ہِن اے کلہا ہک دا ہک ‘ وَل او چور ایہ سادھ چور اونویں سنبھریا ہویا ہوندے‘ سوچیُس ۔ ہُنائیں اَوتریں نال کہیں اَٹکل نال لڑیم تاں صحی نتاں ہتھوں آپ کُٹیج کھڑساں ‘ کِھلدیں کِھلدیں سلام دُعا ݙتُس گھدِس وَل پِچھیں‘ جو او کون ہِن ؟ ہک آکھیا ‘ او ’’سید‘‘ اے۔ ٻے  ݙسایا جو او ’’بلوچ‘’ اے ‘ تریجھے ݙسایا جو او اوندا پڑیچا اے‘ چوتھے آکھیا جو او … ہے اُوں سبھنائیں کنوں پہلے ہوندی ڳچی اِچ پٹکا گھتیا ‘ آکھیُس ‘ او ’’سید بادشاہ‘‘ اے ‘ایئیں آکھ واڑی دا مالک اے ‘ ݙوجھا میݙا بلوچ بھرا اے‘ اَتے او ٻا جُوان میݙا ہمسایہ اے‘ توں کمی کسبی تھی تے بِنا پُچھیُں میݙی واڑی اِچ کیئیں وڑیں تے خربوزے پَٹ کراہیں کھادے ہینیں؟ اونکوں ہوندے پٹکے نال ٻدھ کاں کوڑا کر سَٹیُس ۔ وَل وَلیا آیا تریجھے ݙے ‘ ہاں جوان توں کݙاں کنوں میݙا پڑیچا ایں ۔ مَیں تاں اَڄ تئیں تیݙی شکل نی ݙٹھی تے تیݙیاں ایہ حجتاں اِن ‘ اونکوں اِی ٻدھ سوگھا کیتُس ‘ ہُݨ واری ہئی‘ بلوچ بِھرا دی ‘اُوں کنوں پُچھیُس ہاں سئیں ! خان صَیب آپاں کیڑھی پیڑھی تے کیرھی ڳوت اِچوں سکے تھیندوں ؟ نہ چولی دا سنڳ نہ پڳ دا زوریں رِیت بِھرا بݨ واڑی اِچ آوڑیں‘ اُونکوں وی ٻدھ گھتیُس ‘ چھیکڑ باقی سئیں دے سِر آ تھیا ۔ ہاں سوہݨا ! سَیدیں ‘ دے کم ایہے ہِن جیرھے تُساں وَدے کریندو؟اسیکوں اَڄ ایہو قصہّ اِیں ڳالھوں یاد آ ڳے جواَپݨے ملک اِچ وَلا ‘ الیکشن ‘ آوݨ آلے ہِن ‘ اسیݙی دِل آہدی اے رَب کرے ایں واری عوام پاکستان دی سیاست آلی واڑی اِچ وڑیے ہوئے چوریں نال اُونویں کرے جئیں اُوں واڑی آلے ڄٹ کیتا ہَا ہک ہک کوں کاں کوڑا کر سَٹِن۔

حوالہ

ٻٹ کڑاک، مصنف: انیس دین پوری۔ ناشر: جھوک پبلشرز ملتان