دیوان ساوݨ مَل اَتے ہک فقیر

ایف ۔ ڈبلیو ۔ سکیمپ۔ دیوان ساوݨ مَل اَتے ہک فقیر

دیوان صاحب دی صاحبی دے ویلے ملتان دے وچ ہک فقیر رہندا ہا ۔ ہُوں فقیر دا نوکر جنگل کنوں ڳوہے چُݨ کے فقیر دے دھوئیں کیتے دروازے کنوں آن لنگھیا ۔ سپاہی چونگی والے ہُوں کنوں مَصُول (محصول) منگیا ۔ اُوں آکھیا:

’’اے میݙے ویچݨ کیتے نہیں جو میں تیکوں مَصُول ݙیواں ۔ فقیر دے دھوئیں کیتے ہِن‘‘۔

سپاہی ڳوہے فقیر دے ٻیلے (بیلی) کنوں کھس گھدے۔

دیوان ساوݨ مَل دے پیٹ اِچ پِیڑ پئے ڳئی ۔ ݙاڈھا بیمار تھی ڳیا ۔ دوا داروں کوئی نہ لڳا ۔ چھیکڑ ہُوں فقیر کَن چوا کے آپ کوں گھن آیا۔

’’جو میکوں دُعا کر ۔ میں ݙاڈھا رنجول ہاں‘‘ ۔ ہک تھالی سونے دی مورھیں (مہریں) دی اَتے ہک تھالی کچوریاں دی فقیر دے اَڳوں رکھیُس تے آکھیُس:

’’او فقیر سئیں! اے تیݙی نذر اے‘‘۔

فقیر تھالی مورھیں والی وچوں ہک ہک مورھ (مہر) چا کے ݙند ہیٹھ ݙتُس ، آکھیُس:

’’تو دھات ایں ۔ کھاوݨ نہیں آندے (آندی) ۔چا گھن میݙے کم دا نئیں‘‘۔

ٻئی تھالی کچوری والی فقیر دے اَڳے رکھیُس ۔ آکھیُس:

’’سئیں! اے کھاوݨ دی شئے ہئی‘‘۔

فقیر گودڑی وچوں شیشہ کھݙا(کڈھ) گِھدا۔ ہک کچوری چا کے شیشے دے مونہ کوں ملیُس ۔ شیشا کالا تھی ڳیا ۔ فقیر آکھیا:

’’اے تِھندی شے اے ، شیشے کوں میلا کر ݙتس ، میݙے دِل کوں خراب کر ݙیسی ۔ ہیں کوں وی چا گھن‘‘۔

فقیر گودڑی وِچوں سُکّا ٹُکر کھڈ کے (کڈھ کے) شیشا (شیشے) دے مونہ کوں ماریُس ۔ شیشہ صاف تھی ڳیا ۔ آکھیُس:

’’دیوان سئیں ! اساݙے واسطے سُکاّ ٹُکر چنگا ہے ۔ جو شیشے دل والے کوں صاف رکھے‘‘۔

دیوان صاحب ڳلھ(ڳل) وِچ کپڑے پا کے فقیر دے پیریں ڈھٹا (ڈٹھا) فقیر سئیں دُعا کیتی ۔ دیوان صاحب کوں او نہیں ویلے خیر آ ڳئی۔ چونگی دے مَصُول (محصول) ہمیشاں واسطے فقیر دے بیلے (بیلی) کوں بخش کر ݙتُس۔

حوالہ

کتاب: سرائیکی انتخابی (بی اے) ، مدیر: انوار احمد، مرتبین: ڈاکٹر اسلم انصاری، ڈاکٹرسجاد حیدر پرویز، شوکت مغل ، پبلشرز: ملتان کتاب  گھر