دھریجہ نگر دے نعت گو شاعر
دھریجہ نگر دے نعت گو شاعر
دھریجہ نگر دا ناں پہلے وستی دھریجہ ہا ۔ وستی صدیاں پہلے سندھ توں ہجرت کرݨ آلے دھریجہ برادری دے کجھ لوکیں آباد کیتی ۔ اے او لوک ہن جنہائیں حملہ آور ارغون نال جنگ کیتی تے اوندی حکومت توں باغی تھئے۔ دھریجہ قوم دی حملہ آور ارغون نال جنگ، اے ہک انج داستان ہے۔ میں جیرھی ڳالھ کرݨ چہنداں او اے ہے جو سو سوا سو سال پہلے دھریجہ برادری دے لوک پڑھئے لکھئے نہ ہن ۔ تھی سڳدے کجھ لوک شاعر وی ہوون ، کیوں جو شاعر اݨ پڑھ وی تھی سڳدے۔ پر شاعری دا کوئی پراݨا نمونہ نی مل سڳیا۔ حضرت مولانا یار محمد دھریجہؒ پہلے آدمی ہن جنہاں علم حاصل کیتا ، بٖہوں وݙے عالم بݨئے تے دھریجہ نگر وچ مدرسے دی بنیاد رکھی ۔ مولانا صیب جیرھے جو میݙے نانا سئیں وی ہن ، مولانا عبداللہ درخواستیؒ دے کٹھے پڑھدے ہن ۔ ہم جماعت ہووݨ دے نال پیر بھائی وی ہن جو ݙوہاں دی بیعت حضرت خلیفہ غلام محمد دین پوری نال ہئی۔ نانا سئیں عالم دین ہووݨ دے نال نال شاعر وی ہن ۔ اوں ویلھے فارسی دا رواج ہا ۔ اردو دا اتنا ناں کائنا ہا ۔ نانا سئیں فارسی اچ بٖہوں لکھیا ۔ آکھیا ویندے جو سرائیکی جیرھی جو اوں ویلھے اسیݙے علاقے اچ ریاستی اکھویندی ہئی وچ وی کجھ شاعری کیتی ۔ پر اے سارا کجھ 1973ء دے سیلاب اچ لُڑھ ڳیا۔ ارمان دی ڳالھ اے ہے جو نانے سئیں سرائیکی اچ بٖہوں گھٹ شاعری کیتی ۔ جیکر سرائیکی شاعری زائد ہووے تاں کجھ نہ کجھ بچ ونجٖے ہا جو کئی لوک یاد کیتی ودے ہوون ہا ۔ فارسی نہ کہیں کوں امدی ہئی تے نہ کہیں یاد کیتی ۔
نانے سئیں کوں اپݨا کلام یاد ہا پر نانا سئیں سیلاب آلے سال فوت تھی ڳے ۔ ایویں نانے سئیں دے شاگرد حضرت مولانا غلام محمد دھریجہ جیرھے گانمݨ تخلص کریندے ہن تے جنہاں اپݨا مدرسہ وی قائم کیتا۔ نانے سئیں توں ڈھیر پہلے رضا تھی ڳئے ۔ انہاندی ہک نعت او وی سینہ بہ سینہ مولود خوانیں توں مل سڳی اے۔ اسیݙی وستی دے نال ، لائن دے پاروں ہک وستی موسانی ہے ۔ اتھوں ہک شاعر بہاول خاکی میݙے ابے مولانا کریم بخش دھریجہ کول امدے ہن تے اپݨا کلام سݨیندے ہن ۔ میں کجھ بندیں دے ذمے لائے جو اوندا کلام لبھن تانجو ہتھیکا کیتا ونجٖ سڳے ۔ حاجی صیب ݙسئے جو کجھ مولود خوانیں توں سینہ بہ سینہ انہائیں دا کلام ملئے جیرھا ایں کتاب اچ شامل ہے۔ احٖ اساں ارمان کریندوں جو اساں شاعری دا ترکہ ہتھیکا نی کر سڳئے ۔اے ارمان چھڑا سرائیکی وسیب دا کینھی سارے وسیب دا ہے۔ اساݙا سب کجھ رُل ڳئے ۔ احٖ ضرورت ایں ڳالھ دی ہے جو اساں اپݨے علمی خزانیں کوں ڳولوں تے انہائیں کوں ہتھیکا کروں ۔ کتابی شکل اچ گھن آؤں تے کتاب چھپواؤں ۔
میں اڳلے جٖہاڑے ڳالھ کریندا بیٹھا ہم جو میں ڳالہا کینھی تے نہ میکوں چِتھے کُتے پٹیئے جو اپݨے سارے وسائل کتاباں چھپواوݨ تے لائی امداں ۔ میکوں پتہ ہے جو سرائیکی قوم کوں تکڑا کتاباں کریسن تے اساں اپݨے علم تے اپݨے کتابیں نال وݙے تھیسوں ۔ شابس ہووے سئیں حاجی عید احمد دھریجہ کوں جو انہاں دھریجہ نگر تے کجھ نال دے وستیں دے شاعریں دے کلام کوں ڳول پھول تے کٹھا کر چھوڑیئے ۔اینکوں اساں چنڳے کم مہورت سمجھدوں تے امید کریندوں جو اے کم وادھو وادھ تھیسے ۔ کیونجو اشرف دھریجہ ، محمد نواز نوازݨ دھریجہ عاجز دھریجہ دے کلام میں خود سݨیئے ہوئے ہن ۔ کجھ بٖئے شاعر وی ہوسن ۔ ایں کتاب اچ اے لوک نظر نی امدے ۔ ضروری ہے جو ڳول پھول تھیوے جو اساݙا ترکہ ملخ مربعے نی شاعری ہے۔
ظہور دھریجہ
جھوک سرائیکی ملتان