دودے ارائیں دی وستی

اسیݙی وستی توں  ݙو میل دی وِتھی تے دودے ارائیں  دی وستی اے ، دھریجے وی ایں وستی ءِچ ٻیٹھن ۔ میݙے ابّے سئیں  دی ݙوجھی شادی ہِیں  وستی ءِچوں  تھی ہئی ، مولوی محمد رمضان دھریجہ میݙے نانا سئیں  ہن ۔ اُنہاندے پتر رحیم بخش ، عظیم بخش ، امیر بخش تے خدا بخش میݙے مامے ہن ۔ نانی دا ناں  مائی حاجل ہا ۔ رڑھ واہی کریندے ہن ، ساوے سوکھے ہن ، گھر ءِچ ہر شئے عام طعام ہئی ، میں  نِکا ہم ، پیریں  دا پندھ ہوندا ہا ، میکوں  ابّا مونڈھے تے چیندے ہن ۔ دڳ ءِچ کہیں  وَݨ دی چھاں  تلے سہی کڈھیندے ہاسے ، ابّا تھک پووے ہا تاں  اماں  کچھڑ تے چیندی ہئی ،گھر پُڄ ویندے ہاسے نانا منھے تے جھار ہکلیندا ٻیٹھا ہوندا ہا ، میکوں  منھے تے پُڄا اَمدے ہن ۔ شام کوں  ککڑ یا ول سیہڑ کونہہ تے بھاڄی پکیندے ہن ، نال نانی حاجل سچے گھیو ءِچ جیوڑے وی پکیندی ہئی۔

حوالہ

کتاب: مُہاڳ، مصنف: ظہور احمد دھریجہ ، ناشر: جھوک پبلشرز ، ملتان