دنیا عبرت دی جاہ

اساݙے ہمسائے وچ ہک عورت بیمار رہندی ہئی ، ݙوں دِھیریں اَتے ہک پُتر ہَس ، پُتر دھیریں ڈھیر نہ پڑھیئے بس دھیریں سلائی کڈھائی کریندیاں ہَن ، اَتے پُتر پیو نال اَٹے آلی چکی اُتے کم کریندا ہا ۔ اوں شودی کوں اپݨی بیماری دی ٻہوں فکر ہئی ۔ سوچے ہا جو سر اُتے آ ڳئی تاں دھیریں تاں رُل ویسن۔ پُتر تاں جوان ہے ، جوان نی رُلدے ، اے سوچاں اونکوں اَدھ مویا کیتی ودیاں ہَن ۔ انسان کجھ سوچیندے تھیندی اوہا اے جو رب ڳݨی ہوندی اے ۔ تھیا ایں جو بیمار تاں او خود ہئی پر اوندا پئے چار پنج ݙینہ بیمار تھی تے اللہ سئیں کوں پیارا تھی ڳیا ۔ کرݨ آلا کوئی ڈھیر ہا کائنا ، تریجھے ݙینہ قل خوانی چا رکھیونے ۔ پُتر کوں قُلیں آلی ݙینہوار پڳ ٻدھوائی ڳئی ۔ پڳ ٻدھی تاں اوں شودے دا ہاں پچھلے کنڈے ونڄ لڳیا جو ہائے میں کلہا تھی ڳیاں ، میݙا ٻہانہہ ٻیلی کون تھیسی ۔ ٻس ایہو سوچ تے اوں شودے دی طبیعت صدمے کنوں بے قابو تھی ڳئی اَتے ہک گھنٹے دے وچ اوندی طبیعت ایڑے ٻیڑے تھی ڳئی تاں او شودا موت دے چگڑ وکیڑ اِچ آ ڳیا ۔ وَت اوں گھر اِچ تریجھے ݙینہ کہرام مچ ڳیا جیرھا سُݨے جوعابد دِل دے دورے نال مر ڳئے حیران تھی ونڄن۔ لوک آکھن جو ہُݨے تاں ݙٹھی آندوں او تݙے تے ٻیٹھا ہا اَتے ایہ کیا؟ وسدا گھر لحظے اِچ اُڄڑ ڳیا ۔ پتہ نی کیرھا عمل اُنھاں کوں گھن ڳیا ۔ رَناں صرف بچ ڳیاں اَتے او وی جیندے جی مر ڳیاں۔

حوالہ

کتاب: رَلے پندھ کریسوں ، مصنّف: زاہدہ اجمل ہاشمی، چھاپہ خانہ : جھوک پرنٹرز، ملتان