درشنی مورتیاں

سورج مندر وِچ داخلی ٻوہے اُتے ہِک ٻِیا مندر ہَئی۔ اُون٘دے ٻوہے اُتّے ݙو وݙّے بُت بݨے ہوئے ہَن جہڑے سالم پتھر دے ہَن اَتے ہِک چٹان کوں کَپ کے بݨائے ڳئے ہَن۔ اَتے تقریباً اسّی اسّی گز اُچّے ہَن۔ انّھاں وِچوں ہِک دا ناں جنکبت اَتے ݙوجھے دا ناں زنکبت ہَئی۔ اِیہ ݙُون٘ہیں بُت پَرے پَرے کنوں نظردے ہَن۔ مطلب ہِے جو سورج مندر دے پاسبان ہَن۔ درشن کرݨ آلے جہڑیلے ٻاہروں آن٘دے ہَن تاں ساریاں کنوں پہلاں انّھاں دی نظر انّھاں ݙُون٘ہیں بُتّاں اُتے پون٘دی ہَئی اَتے ݙیہدے ای سجدے وِچ ڈَھیہ پون٘دے ہَن۔ اِیں امر وِچ اے تئیں اہتمام ہَئی جو ڄیکر کُئی اتفاق نال سجدہ کرݨ بُھل ڳِیا تاں اُون٘دے اُتّے فرض کِیتا ڳِیا ہَئی جو اُوہ وَل ون٘ڄے اَتے اُوں جاء تئیں اپِڑ کے جتّھوں کنوں اِیہ بُت نظردے ہَن سجدہ کر کے وَل ملتان وِچ آوے۔ "

ابن ندیم ٻِیا لکھین٘دا ہِے جو جہڑیلے یاتری انّھاں بُتّاں دے درشناں کِیتے ملتان آن٘دے ہَن تاں اِنّھاں دی خوشنودی کِیتے جِند وی قربان کِیتیاں وین٘دیاں ہَن، اَتے اِیہ صرف ہِک در نِھیں، ݙاہ وِیہ نِھیں، بلکہ کݙان٘ہیں کݙان٘ہیں تاں پنڄاہ ہزار تئیں انّھاں دی ڳِݨَتری پُڄ وین٘دی ہَئی۔

اَساݙے وِچار وِچ اِیہ ڳِݨَتری ٻہوں ڈھیر ہِے۔ مولانا سید ابو ظفر ندوی نے ابن ندیم دے حوالے نال لکھ ݙِتّا ہِے، پَر اِین٘دے اُتّے کُجھ تبصرہ کائے نِھیں۔ بَھلا ایہ تھی سڳدا ہِے جو ایݙی وݙی ڳِݨَتری ہِکّی تقریب وِچ بُتاں دی بھینٹ چڑھائی وین٘دی ہووے۔