خوف زدہ کرݨ آلے رویے

چھوٹے ہوندے ہاسے ساکوں یاد اے منہ اتے رنگ سٹ تے رَنیں آلے کپڑے پا تے ہتھ اِچ سلھ چا تے بہروپیے شہر دا چکر لاوِن ہا ۔ ڳلی اِچ بزار اِچ جتھاں اساں ݙیکھوں ہا بہروپیے خوف کنوں ساݙی جند ہوا تھی ونڄے ہا ۔ مشکل نال گھر پُڄوں ہا ، گھرا ٓلے آکھن ہا نہ ݙرو بندیں کوں کجھ نی آہدے۔ او پولیس کنوں باقاعدہ  چکر لاوݨ دی اجازت گھندن ۔ اَڄ تئیں سمجھ نی آئی ایں ݙراوݨ اِچ اِنھاں کوں کیا فائدہ تھی ویسی؟ ۔ ٻئی ڳالھ اے ݙریندی ہئی جو رات کوں کہیں ویلھے وی نندر اُکھڑے ہا تاں آواز آوے ہا پرے کنوں جاگتے رہنا بھائیو ! جاگتے رہنا بھائیو!(جاگدے رہو و بھراوو) اچانک جو ساݙی نندر اُکھڑدی ہئی تاں خاموشی دا ماحول ، رات دا سناٹا ولا ہک زور دار ، گرجدار آواز گونجدی ہئی ۔ جاگدے رہݨ دی وارننگ وی جیندے وچ اضافہ کجھ اساݙے خوف دی کیفیت نے کر ݙتا ہا اساں ایہ سوچیندے ہاسے جو ہک اُچی ، لمبی ، وݙی کالی بلاڳلیں اِچ رات کوں آدم بُو لائی ودی اے ۔ دروازہ تروڑ تے اندر نہ آ ونڄے ایہ سوچ تے اساکوں پگھر چُھٹ ونڄے ہا اَتے ہولے ہولے آکھوں ہا ، اماں جاڳدے پئے ہیوے؟ کہیں ویلھے اماں جاڳدے ہوون ہا تاں جواب مِلے ہا ، جو کجھ نی نہ ݙر سُم پو ، اماں ہوریںکوں نندر تاں وَت کلھے سِر اُتے سݙ سݙ تے خوف نال آپے نندر آ ونڄے ہا۔ کئی ٻال ٻلیں کنوں کئی کُتیں کنوں ݙردِن ، کئی گݙا گھوڑیں اَتے ٻنہاں ڈھانڈیں کنوں ݙردِن ۔ کئی عورتاں وی آہدین اساکوں چوہیں ، کِرڑیں کنوں ݙر لڳدے۔

کہیں کوں پاݨی کنوں ݙر لڳدے ، کہیں جا دریا ݙیکھ تے پرے تھی ویسن ، نہ بابا اساکوں پاݨی کنوں ݙر لڳدے ، اِنہیں چیزیں کنوں میکوں وی ݙر لڳدے ، ہر شئے کوں رَب ایویں تاں نی بݨایا ، ہر شئے دے فائدے وی ہِن ، گھاٹے وی ۔ رب دی مرضی ہے ساری جو جو فائدے جیرھی دے کنوں ݙیواوے ۔ بس نصیب چنگا ہووے ۔ مندی لکھی کنوں رب بچاوے ، ایویں بجلی دے ٻہوں فائدے ہِن ، لیکن ایندی نراضگی کنوں وی ݙر لڳدے ، گرمی لڳدی اے تاں پکھا ، کولر یا اے سی ہر کوئی اپݨی ہستی دی شئے لا تے ہوا گھندے ، ہر گھر اِچ روشنی بجلی کنوں ہے ۔ سجاوٹ وی بجلی نال اے ، فریج اِچ بوتل ، آئس کریم ،کسٹرڈ ، فرنی ، فروٹ ، گوشت ، بھاڄی وغیرہ وغیرہ ہوندن ۔ سارا بار فریج اِی شودا چاتی پیا ہوندے ، بجلی گھٹ ودھ تھیوے تاں ایندے سڑݨ دا خوف ، آہدن بجلی گھٹ ودھ تھیندی کھڑی اے ۔ پکھا ، کولر ، ٹی وی ، فریج ہر شئے بند کر چھوڑو متاں سڑ ونڄن ۔امتحان کوئی وی ہووے پاس کرݨ دا شوق ہوندے ۔ فیل تھیوݨ کنوں ݙر لڳدے ، ہر کوئی پاس وی نی تھی ویندا پاس او تھیندے جیکوں رب چاہندے ، جو محنت کریندے رب چاہندے تاں اوندی محنت کوں رنگ لڳ ویندے ۔ ایویں منزل تے سلامتی نال پُچاوے ، عورت کوں ٻال ڄاوݨا ہووے تاں شودی 9مہینے موت دے خوف اِچ مبتلا رہندی اے ، شودی ہر ہک کوں آہدی اے جو دُعا کراہے خیر خوشی نال فارغ تھیواں۔جہاز دا خوف ہوندے جو منزل اُتے خیر خوشی نال پُڄ ونڄوں ، غرض دنیا دی ہر شئے اِچ خوف وی ہے اَتے فائدے وی ۔ ایہ ݙوہیں چیزاں نال نال چلدین ،خوف انسان دے اندر ہوندے ، کجھ لوکیں اِچ ایہ ٻہوں اَتے کجھ اِچ گھٹ ہوندے ۔

ایہ انسان دے اپݨے وس وچ کائنی ہوندا ۔ اگر اساں کوشش کروں جو خوف صرف اللہ تعالیٰ دا دِل اِچ ہووے تاں ساݙی دنیا اَتے آخرت ݙوہیں سنور ویسن ۔ جئیں دِل اِچ صرف رب دا خوف ہے اوندے دِل اِچ ٻیا کوئی خوف سما نی سڳدا۔ آہدن :

کہا تم اونٹ پر بیٹھو

کہا کوہاݨ کا ڈر ہے

کہا کوہان تو ہوگی

ݙر تاں انسانی فطرت اِچ ہے ایہ تاں ہوسی کیندا ہووے ، ݙر صرف اللہ دا ، ایہ ساݙے وس اِچ ہے ۔ باطل دے خوف کنوں اپݨے آپ کوں بچاوݨ حق سچ دا ݙر رکھوں۔

حوالہ

کتاب: رَلے پندھ کریسوں ، مصنّف: زاہدہ اجمل ہاشمی، چھاپہ خانہ : جھوک پرنٹرز، ملتان