جیوݨ روڳ

گزریل ݙینہوار دی ڳالھ ہے ، افطاری تے ونڄݨ دا اتفاق تھیا اُتھاں ہک پراݨی سہیلی نال ملاقات تھئی ، ٻہوں ݙینہاں بعد ݙٹھا تاں او کمزور تے مونجھی ماندی ہئی ، افطاری توں فارغ تھیوسے تے میں اوں کنوں پُچھیا ، خیر تاں ہے کہیں پریشانی ہے تھوڑی دیر تاں اوں چُپ کیتی ، وَت اوں آکھیا جو میں وی چاہندی ہَم جو کوئی پُچھے تاں میں اپݨی ہاں دی ہواڑ کڈھاں جیڑھی میکوں ہک عرصے توں جیوݨ نی پئی ݙیندی ، اوں آکھیا۔

اڄوکے ݙینہواراں ہَن ایہو رمضان شریف دا چھیکڑی عشرہ ہئی تے بازاریں وچ خریداراں دا رَش ۔ روز میں اے سوچ تے ٻالیں کوں نال لاتے ، بازار ویندی ہَم جو اَڄ ٻالیں دیاں نِکیاں سُکیاں شئیں گھنا تے فارغ تھیواں تے عید کیتے ڳری چھونہارے آلے پاسے آواں۔

ایویں ہی ہک ݙینہہ بازار ڳیُم تے ہک ڳلی دی نُکڑ تے میںݙو چھوہریں کوں ݙٹھا ۔ جہڑیاں ہر آوݨ والے کنوں صرف ہک سوال کریندیاں پیاں ہَن ۔ اساں چوڑیاں پیسوں ونگاں گھنسوں تے ہتھاں اُتے مہندی لیسوں۔ اے سوال ذرا میکوں اوپرا اوپرا لڳیا ،کیوں جو منگݨ آلے تے صرف پیسہ منگدن اَتے اے ونگاں تے مہندی؟

اے سوالیہ نشان میݙے ذہن تے ٻہہ ڳیا، میں شور شرابے تے رش وچوں نکلدی اَڳاں لنگھ ڳیُم ۔ ݙو ترائے ݙینہواراں چھوڑ تے چوتھے ݙینہہ وَت میں اُتھوں لنگھیم تے اوہا آواز میݙے کنیں وچ پئی ۔ ونگاں پیساں ، میندی لیساں ، ݙوہیں چھوہریں وَل وَل ایہا ارداس کرن۔ میݙے اندر جستجو ودھ ڳئی ، میں آخر اُنھاں کوں آکھیا ۔ اپݨے ٻالیں کوں تُساں پُتر ذرا ایں دُکان تے چیزاں ݙیکھو تے میں آندی پئی آں۔ وَت میں اُنھاں چھوہریں توں پُچھیا تُساں اے کیا کھڑے کریندے وے، میکوں تاں ٻہوں عجیب لڳدا پے ، تہاݙا اے سوال؟

ہک ٹھڈا ساہ بھر تے ہک چھوہِر جیڑھی چوݙاں پندھراں سالاں دی ہئی ، میݙے منہ دو ݙیکھݨ پئے ڳئی تے ݙوجھی دی اَکھیں وچوں ہنجواں دے ٻک وہہ پئے ، میں اوندے سِر تے ہتھ رکھیا تے پیار کیتا ، میݙے وَل وَل پُچھݨ تے وݙی چھوہِر آکھݨ لڳی ، ݙو سال پہلے میݙی اماں اساکوں اے آکھ تے بازار ڳئی ہئی جو میں تہاݙے کیتے ونگاں تے میندی گھنݨ ویندی پئی آں ، پر ساݙی اماں نہ ونگاں میندی گھن آئی تے نہ آپ ولی ۔ کئی ݙینہاں بعد ساݙے ہمسائے دے نوکر نے ہک اخبار وچ میݙی اماں دا فوٹو ݙکھایا جیندے تلے لکھیا پیا ہئی جو ہک تریمت جیکوں لاوارث سمجھ تے دفنا ݙتا ڳئے ۔ فوٹو وچ اوندے ہک ہتھ وچ ونگاں تے ٻئے ہتھ وچ میندی ہئی ۔ اے آکھ تے او رووݨ پئے ڳئی ، میں اونکوں تسلی ݙتی تے اتنے اِچ میکوں میݙے وݙے پُتر ہکل ماری تے میں لڳی ڳیُم تے ایہہ سوچ تے جو کل انھاں چھوہریں کوں ونگاں تے میندی گھن ݙیساں ۔ عید دیاں تیاریاں اِچ اینجھی رُجھیم جو اُنھاں چھوہریں دا خیال چیتے وچوں لہہ ڳیا۔

چندر رات وَل ٻالیں نال بازار ونڄݨاں تھیا تے اوہے چھوہریں وَل ٹکریاں ، میکوں اپݨی ڳالھ یاد آ ڳئی پر میں اے ݙیکھ تے خوش تھی ڳئی جو اُنھاں دے منہ تے مُسکار ہئی ، میں کول ڳئی تیپُچھیم، کیا مہندی ونگاں مل ڳئین تے او خوش تھی کراہیں ٻولیاں جیا ۔

اتھوں کار تے ݙو چھوہر تے ݙو چھوہریں لنگھن اُنھاں آکھیے اساں وَلے آندے سے ، تہاکوں ڈھیر ساریاں ونگاں تے میندی گھن ݙیندے سے ، میں اُنھاں دے منہ تے ہک اطمینان تے خوشی ݙٹھی تے ایہہ وی سوچیا جو ماں ٹُر ڳئی ہے تے وَل وی چوڑیاں تے میندی کیتے خوش پیاں تھیندن۔ کیوں جو ہُݨ ایݙیاں نِکیاں ٻالڑیاں تا نہ ہَن ، چلو کئی ڳالھ نی ، ایں پاروں اپݨاں ݙکھ تاںبُھلیاں کھڑن ۔ ایہو سوچیندے ہوئے اَڳوں لنگھ ڳئی ۔

حالی اینویں ݙو قدم ٹُری ہَم تے ہک زور دی دھاڑ دی آواز آئی ، جیں میکوں پچھاں ݙیکھݨ تے مجبور کر ݙتا ، میں کیا ݙیہدی آں جو ہک کار تے نوجوان چھوہر تے چھوہریں ہَن ہک ہتھ وچ میندی تے ہک ہتھ وچ ونگاں ۔ کار توں ہتھ ٻاہر ہَن ، ہک چھوہِر انھاں چیزاں کوں پکڑݨ کیتے کار دے پچھوں بھڄی، تے اوں نوجوان کار دی سپیڈ ودھا ݙتی ۔ کار والے نے مذاق بݨا تے چندر رات کوں ہلہ گلہ کر تے اَڳوں لنگھ ڳئے پر او چھوہِر سڑک تے لہو وچ لت پت ٻجھیاں اَکھیں تے خالی ہتھ گھن تے زندگی کوں مُکلا ٻیٹھی تے ݙوجھی بھیݨ پتھر آلی کار ہک پاسے ݙر تے کندھی نال لڳی کھڑی ہئی تے ایویں لڳدا ہئی جیویں او آہدی پئی ہووے جو غریبیں دی زندگیاں نال کھیݙݨ امیراں دی چندر رات مناوݨ ہے۔

ایہہ ساری کہانی سُݨ تے میکوں ایویں لڳیا جو کیا ہر چندر رات ایویں نِکیاں نِکیاں خوشیاں کیتے کِتی دِلاں دا لہو نچوڑیسن تے کتنی دھیاں رُلدیاں تے روندیاں رہسن ، کݙݨ تئیں؟۔

اپݨی اَکھ دی ہنج لُکا تے

ٻے دی ہنج کوں پی

جڳ کوں خوشیاں ݙیوݨ سانگھے

جی سڳدیں تاں جی

٭٭٭

حوالہ

کتاب: سُکے پتراں دا ݙُسکار، رضوانہ تبسم درانی ، چھپیندڑ: جھوک پبلشرز ملتان