جاوید راز

جاوید راز سرائیکی زبان دا وݙا شاعر ہے۔ قائد آباد خوشاب نال تعلق ہے۔

نمونہ کلام

تیں راز مذاق توں آکھیا ہا

اساں سچ تے پاڳل تھی ڳئے ہیں

جاوید راز

=== جاوید راز تے عاقب ستیانوی === جاوید راز

کسے پچھیا مقصد شاعری دا اگو ہور جواز چا رکھیئے

متاں چہرے توں کوئی پڑھ لیوے بھولا پن انداز چا رکھیئے

نالے اکھ نوں غم دے ماتم توں ساری زندگی باز چا رکھیئے

تیرا راز  لکاوناں لازمی ہا ناں اپنا؛ راز؛ چا رکھیئے

عاقب

بہوں اوکھی اے ناں دی لج رکھنی اس ناں دا بھرم ونجا نہی

چنگا راہسے سوچ کے قدم اٹھا ناں اپنا راز رکھا نہی

بھلی پئو نہی سرمفہوم دی رکھ اوئے گل کر کے گل پرتا نہی

ہیں راز تاں عاقب دل اچ رھو سرعام زبان تے آ نہی

جاوید راز

ناں جدن دا رکھیئے سہوں رب دی ایدا بھرم ونجایا میں نہی

مینوں یاد اے وعدہ بچپن دا کسے وقت بھلایا میں نہی

سو کوڑ کیتن مجبوریاں توں اک سچ دوہرایا میں نہی

مینوں ملکھ پھرول کے رج گیا ہے تیرا راز دسایا میں نہی

عاقب

جداں گھل پئے جھکھڑ وچھوڑیاں دے توں تیز تراز ناں راہسے

جذبات دے پر زخمیی ویسن توں قابل پرواز ناں راہسے

ترٹ ویسن ناز نزاکتاں دے او ایڈا مائیا ناز ناں راہسے

او میرے دل اچ ہیں تاں راز سدیسے گیوں نکل تاں راز ناں راہسے

جاوید راز

تیری جرات اے توں مینوں وسر ویسے تینوں قسمیں پچنئی کجھ نہی

مینوں اپنے ناں توں وکھ تاں کر تیرے ناں نال جچنئی کجھ نہی

تیرے دل مجبور دی عادت نوں بنا راز دے رچنئی کجھ نہی

او مینوں دل چوں کڈھ کے ویکھ تاں سہی تیرے دل اچ بچنئی کجھ نہی

عاقب

توں نازک ہیں ودا ناز کریں تیرے ناز سنبھال کے رکھساں

تیرے عاقب سوہنیاں ہونٹھاں دی آواز سنبھال کے رکھساں

دعائیں منگساں نیک انجام دیاں آغاز سنبھال کے رکھساں

او رہیا وعدہ قبر دے ویندیاں تائیں میں راز سنبھال کے رکھساں

جاوید راز

اے راز دو دلاں دا وعدہ ہے ایدا مقصد عام ناں سمجھے

ایدھی ہے پرواز ثریا تائیں کوئی پست مقام ناں سمجھے

ونجے مر ایدے پہرے داریاں وچ زندگی ناکام ناں سمجھے

تینوں قبر تائیں رکھن دی چس اوسی اس راز نوں عام ناں سمجھے

عاقب

توں مقصد ہیں میری زندگی دا تینوں کدن میں آکھیا عام ایں

ساری زندگی گھٹ نہی ہو سکدا تیرا دل چوں قدر مقام ایں

میتھے عاقب راز فروشی دے او کجھ سوچ کے لا الزام ایں

او میں وی ملکھ چو ٹرن دا کوئی نہی راہنا تووی ہو ویسے بدنام ایں

جاوید راز

بدنامیاں توں جے ݙردا ہیں وت رکھ مینوں اکھ دے تل اچ

مینوں کدی وی ہنج ناں بنن دیوی تر اکھیاں دی جھل مل اچ

ہاسا عام بنائی نہی محفل دا رکھ بس مسکان یا کھل اچ

بندے دیون تاں آدین اگاں ناں دیوی اس راز نوں رکھی دل اچ

عاقب

دل چیر کے نکل تاں وکھری گل اے تیرا ناز پیارے جند توں

او تیرے لوڈ توں ہس کے بولن دا انداز پیارے جند توں

جیں قلم نوں سوز عطاء کیتے او ساز پیارے جند توں

جند دے کے راز بچا لیساں مینوں راز پیارے جند توں

جاوید راز

توں آخری ٹیک ہیں زندگی دی کدی دھوکا کاش ناں کریں

میں رجا وداں وقت پرستاں توں مینوں توں پرباش ناں کریں

دھکا دے کے اپنی چوکھٹ توں مینوں جیندیاں لاش ناں کریں

تیرے سر تے میں ودا راز سدینا مینوں دھکل کے فاش ناں کریں

آخری بند جاوید راز

توں رنج ہیں یا میں تیتھے رنج ہاں اجے راز نچوڑ وی کائی نہی

جداں پک ہیئ اساں اک دوئی نوں کدی سگناں چھوڑ وی کائی نہی

اساں دوہاں دی ثالثی کیئں کرنی کسے سگناں جوڑ وی کائی نہی

توں من سمجھا میں تن سمجھائی تریے بندے دی لوڑ وی کائی نہی

صنم وکدے وکدے

کتھائیں اساں پتھر کتھائیں اساں پارس زمانے دے رحم و کرم وکدے وکدے

مصر چھوڑ کے تیں صرافے دی منڈی بڑے دوروں ہے ہیں صنم وکدے وکدے

وکے ہاں حسن دی کرنسی دے بھا تے کدی کیں ادا تے کدی کیں نگاہ تے

کدی دل تے وکے کدی کھل تے وکے کدی زلف برہم گھٹا روسیا تے

کدی مینا ساغر دے مل وک گیوسے کدی خلوتاں وچ کدی جلوہ گاہ تے

کدی پردہ داری کدی بے نقابی کدی غائبانہ کدی رونما تے

اور قدر دان گاہکاں دی اکثر تلاش اچ ریوسے سجݨ دم بدم وکدے وکدے

مصر چھوڑ کے تیں صرافے دی منڈی بڑے دوروں ہے ہیں صنم وکدے وکدے

اساں کے وکے سائیں زمانہ وکا ہے منزل تے رہبر تے راستے وکے ہن

وقتی زوالاں دے بھنوراں اچ آ کے پیغمبر وی اٹیاں توں سستے وکے ہن

مواھدے امن جنگ تے تاجاں دے مالک سلاراں سݨیں فوجی دستے وکے ہین

یزیدی دے ہتھوں ضرورت دے فتوے مذہب دے وکیلاں دے بستے وکے ہن

اور مجبوریاں دے ترازو تے آ کے میں ݙٹھے ہین دھرم تے حرم وکدے وکدے

مصر چھوڑ کے تیں صرافے دی منڈی بڑے دوروں ہے ہیں صنم وکدے وکدے

کدائیں سانوں سادے مقدر وکایا کدی کوئی حبشے چوں مکے گھن آیا

کسے ساݙے اگوں تیرا نام چایا جو چایا تیرا نام وت نہیں بھلایا

اسے جرم وچ کیسے پتھر وسایا اور وسایا گرم ریت اتے لٹایا

لٹایا تے اگ تے انگارہ بھکھایا اور بھکھایا اساں موں چوں احد الایا

جو احد تیݙے آستانے پونچھایا اور پونچھایا تے قسمیں بڑا مزہ آیا

قدم چھوڑ کے ہݨ اساں وکڑاں کونی بڑے اوکھے لدھن قدم وکدے وکدے

مصر چھوڑ کے تیں صرافے دی منڈی بڑے دوروں ہے ہیں صنم وکدے وکدے

ݙوہڑہ

محسوس ناں کر مجبوری ہائ پچھوں بھج کے رل ناں سگے

مخصوص مزاج دی وجہ توں کیوں جوں چال بدل نا سگے

حالات دی راز کٹھالیاں وچ گل گل کے ای ڈھل نہ سگے

کسے ہور ملک دے نوٹ ہاسے تیرے ملک اچ چل نہ سگے

ݙوہڑہ

نہ اکھیاں دے نہ کجلے دے نہ زلفان دے نہ غازے دے

اتھے احترام گݙی دے تے بنگلے دے پلازے دے

توں کملا شعر پڑھدا ہیں محبت دے تقاضے دے

اتھے تاں لوک پڑھدے ہن جنازے منہ ملاحظے دے

ݙوہڑہ

سئے راہبر ملدن رستے وچ عنوان خصوصی ہک آندا اے

انسان دے اجڑݨ وسݨ وچ امکان خصوصی ہک آندا اے

جیویں راز کسے تقریب دے وچ مہمان خصوصی ہک آندا اے

انجے ہر انسان دی زندگی وچ انسان خصوصی ہک آندا اے

ݙوہڑہ

میرا دلبر جے توں آکھیں تاں تینوں پھلاں وچ تول نہ چھوڑاں

کائنات دےسکھ تیرےقدمی رکھ کے تینوں کر انمول نہ چھوڑاں

میں دل دی ہک اج رازپوشیدہ, گل کنگ کھول نہ چھوڑاں

تینوں لا کے اپݨے سینے نال آئی لو یو بول نہ چھوڑاں

ݙوہڑہ

کوئی 30 یا سجݨ 29تیاں دی تاریخ ݙسا اساں عید کراں

ساݙا عید چروکݨاں قرض ہیا ساݙا قرض لہا اساں عید کراں

آسمان تے متلا صاف نوی زرا زلف ھٹا اساں عید کراں

بندے راز اجݨ تائیں رولے اچ ہن تو سامݨیں آ اساں عید کراں

ݙوہڑہ

اجے موقع ای واپس ہٹ سگداں ساݙے واسطے چَڑ نہیں پھائے تے

تئیں کَل وی آخر چھوڑنا اے مجبوریاں دے چورائے تے

رائے دے نہیں یاد بُھلاوݨ دی کر غور دوبارہ رائے تے

ساݙا دل کوئی راز مکان تے نہیں جیہڑا چڑسی روز کرائے تے

ݙوہڑہ

شاھکار خدا دی قدرت دے دل مٹھ اچ انج کر گھیندن

قید صیاد پرندیاں نوں وچ قفس دے جینج کرگھیندن

سانوں راز انہاں تے افسوس اے جہڑے لگدے رینج کر گھیندن

سانوں پیار توں فرصت نہی ملدی بندے نفرت کینج کر گھیندن

ݙوہڑہ

کسے پچھیا مقصد شاعری دا اگو ہور جواز چا رکھیئے

متاں چہرے توں کوئی پڑھ لیوے بھولا پن انداز چا رکھیئے

نالے اکھ نوں غم دے ماتم توں ساری زندگی باز چا رکھیئے

تیرا  راز  لکاوناں لازمی ہا ناں اپنا؛ راز؛ چا رکھیئے