بے وسی حیاتی

ہر ویلے سُتی پئی ہے ، بیا کوئی کم وی کائنی ، منحوسیت کھنڈائی ویندی ہے ، اے نی جو اُٹھی تے کوئی قرآن ، نماز ، کوئی اللہ نبی دا ناں۔ بس یا تاں موبائل ہتھ وچ ہے یا سُمݨ ۔ زندگی وچ ٻیا کوئی کم کار کائنی۔ ایں گھر وچ کم کریسو تے اڳلے گھر ماء پیئو دا ناں اُچا تھیسی ۔ ورنہ آپ وَل مریسو تے ماء پیئو کوں وی مہݨے ہاٻ کریسو۔

رات دا آخری پہر ہئی ، نندر دا اَکھیں توں دور۔ اَڄ میکوں اماں دیاں ڳالھیں ٻہوں یاد آندیاں پیاں ہَن ۔ ماء پیئو دے گھر دی شاہی سُسرال وچ کتھاں ملدی ہے۔ جتھاں اینا وݙا ٹٻر وی نال ہووے ۔ ایہو سب کجھ سوچیندے ہوئیں میں اپݨے ماضی وچ چلی ڳیُم ۔ اپݨی ماء دے گھر جتھاں ہِک دڑکا تے ݙاہ دفعہ پیار مِلدا ہئی تے او دَڑکا وی سمجھاوݨ والا محبت والا ۔ اساں 8 بھیݨیں بِھرا ہاسے۔ سارے ملک دے نال ٻہوں محبت تے پیار نال رہندے ہَن ۔ ماء پیئو دا پیار روپ تے ڈانٹ ڈپٹ سب نال نال ہئی ۔ کھیݙدے کودے اساں وݙے تھی ڳیوسے۔واری واری بھیݨیں بھرانواں دیاں شادیاں وی تھیندیاں ڳیاں۔ میݙی شادی دا ویلا آیا ، ٻہوں خوش ، جیویں جو چھوہریں دے دِل وچ ارمان ہوندن۔ رشتہ تھیا ۔ منگݨی تھئی ۔ آ ونڄ شروع تھیا ۔ دِل وچ کئی خیال تے کئی سوچاں ہَن ۔ جو کیا تھیسی کیویں تھیسی۔

گھوٹ جیکوں مجازی خدا آکھیا ویندے ۔ کمرے وچ آیا تے وݙی مغروریت نال میݙو ݙٹھا تے صوفے تے ٻہہ تھیا ۔ میں چُپ سہمی ہوئی ۔ مزید سہم ڳیُم جو اے ہُݨ کیا آکھسی ۔ کافی دیر چُپ ، وۃت چُپ تے آخر ہک زور دار کھنگورا مار تے اوں میݙو ݙٹھا تے آکھݨ لڳا۔ ہک ڳال میݙی توں کن کھول تے سُݨ گھن جو توں میݙی پسند کائنی ۔ میݙے ماء تے پیئو نے زبردستی شادی کیتی ہے کیوں جو میݙی ماء بیمار ہے اوں میکوں آکھیے جو توں اے شادی کر ، اساں تیݙی پسند دی ٻئی شادی کریسوں۔ اساݙا آکھیامن چا تے میں اپݨی ماء دا آکھیا منّیے، نہ تے میکوں تیݙے نال محبت ہے بس ماء دی خاطر میں اے شادی کیتی ہے ۔

ہک پہاڑ میݙے سِر تے ڈھہ پیا تے جذبات اُتے برف دی سلھ آ پئی ۔ اَکھیں ترِم پیا ، ہاں ہوکݨ لڳ پیا ۔اے کیا تھیا ، میں کیندی کنوار ہاں۔ میں کیندے کیتے او گھر چھوڑیے ۔ اِتھاں میݙا کون ہے؟۔ سب سوالیںدا جواب ندارد ۔ او ݙینہہ تے اَڄ دا ݙینہہ سُکی لکڑ والی کار دُکھدی پئی آں۔ او میݙا نہ ہئی تے نہ ہے تے نہ راہسی۔

سویرے طعنے شام مہݨے ہَن ۔ سس دا رویہ تکلیف دہ ۔ سوہرا چُپ ، نناݨاں دے منہ تے جندرے ۔ ایویں لڳدا ہئی جیویں کوئی پراݨا بدلہ گھنݨا ہئی ۔سارے گھر دا کم سارے ٹٻر دی روٹی پکاوݨی ۔ اُنہاں ساریاں دے اے رویے ۔ روزمردی تے روز جیندی ۔ وقت نبھیندی رہ ڳئی ۔ سب شئے بُھل سڳدی ہاں مگر او لفظ تے زبان ، لفظاں دا زہرکݙاہیں نہ بُھل سڳدی ۔میݙی مرضی کائنا ہئی ، میں ماء کوں راضی کیتا ہے۔

٭

او ݙینہہ میݙا اوں گھر وچ آخری ݙینہہ ہئی ۔ جئیں ویلے اُنہاں میݙے بھرا تے چوری دا الزام لایا ۔ کیوں جو رستے وچ میݙے نگ چویج ڳیا تے میݙے ساہوریں آکھیا ، تیݙے بھرا دا کم ہے۔ اپݨے اُتے ہر ظلم ستم برداشت کر سڳدی آں ، پر اپݨے پیکیں تے الزام برداشت نہ تھیا ، تے میں رو تے اماں کوں آکھیا ، اماں میݙی بس ہے ، میں اِتھاں نی رہ سڳدی ۔ ماء رونی تے آکھݨ لڳی ، دھیا! میں خود تیݙے بھرا دے گھر ہاں ، تیکوں کتھاں رکھیساں۔ تیݙی بھرڄائی نہ ہوݨ ݙیسی ، کوئی ڳالھ نی ۔ اللہ ہک ݙینہ تیݙا وارا ݙیسی ۔ ݙینہہ بدل ویسن ۔ او وقت نی ریہا تے اے وی نہ رہسی ۔ اماں دے ݙکھارے ڳالھیں نے ہاں چیر ݙتا۔تے میں وَت ہوں کھونٹی نال زندگی گزارݨ تے مجبور تھی ڳیُم۔ وقت نہ بدلیا لوک نہ بدلسن۔ صرف ودھارا تھیندا ڳیا ، غم خوار قطاراں آندے ریہے ۔ راتیں روندے گزردی ، ݙینہہ کُرلاندے ۔ دھی دی قسمت اِچ کیا ہے ۔ نہ خوشی ، نہ ماں پیئو دا گھر ، نہ ساہورے دا گھر نہ پتر دا گھر ۔ وَت تریمت دا کھیڑا گھر ہے ۔ کوئی تاں ݙساوے ۔ ایں بے وسی حیاتی دی کݙاں شام تھیسی۔ کݙاں ظلم تے جبر مُکسن ۔ کݙاں کوئی رشتہ اپݨا بݨ تے ہاں نال لیسی ۔ ہک دم میں اپݨے خیالاں دی دنیا توں ٻاہر نکل اَئی ۔ جیں ویلے میکوں سئیں نے ہکل ماری ۔ اَڑی شبو کتھاں ہئیں کݙاں کُنی سڑدی پئی ہے تے میں جلدی چپل پیریں وچ پیندی ہنجوں پُوجیندی۔ باروچی خانہ وچ آ ڳیُم۔

٭٭٭

حوالہ

کتاب: سُکے پتراں دا ݙُسکار، رضوانہ تبسم درانی ، چھپیندڑ: جھوک پبلشرز ملتان