بہ سُخنے تے بے زبانے

ہر بندہ اَپݨے دین دھرم اَتے مذہب کوں حق ڄاݨدے تے سچا سمجھدے ہِیں ڳالھوں جیرھے ویلھے کوئی اُوندے ایمان اَتے عقیدے بارے اعتراض کرے ‘ نخ رَکھے یا کُوڑا آکھے تاں او مَرݨ مارݨ تے اَپݨی جند ݙیوݨ کیتے وی سنبھر کھڑدے ‘ اَپݨے دین دھرم اَتے عقیدے یا مسلک نال بندے دے ہِیں ڳانڈھے کنوں عیسائیں دے پادریں‘ کِراڑیں دے ’’ٻانبھݨیں ‘‘ سِکھیں دے گرنتھیں ‘ یہودیں دے رَبّیں‘ اَتے مسلماناں دے مُلاںمُلواݨیں وݙے مفاد چاتن‘ ڄاݨ کراہیں ‘ ڳݨ مُنڄ تے اَپݨے آپ کوں خدا دی ٻی مخلوق کنوں ’’اَنج‘‘ اَتے اُچا ڄݨوائینے ‘ ایئیں آکھ ایہ اَپݨے لیکھے دین دھرم ‘ ایمان تے عقیدے دے وَݙے ’’ٹھیکیدار‘‘ بݨ ڳن ‘ عام لوکیں اِچ انہائیں دی من منیج ݙیکھ کراہیں بادشاہیں ‘ نوابیں ‘ راجے مہاراجیں ‘ جاگیرداریں ‘وݙے وݙے زمینداریں ‘ تُمنداریں ‘ سرداریں ‘ خانیں ‘ مَلکیں ‘ چودھریں‘ برادریں دے وَݙکے ‘ وݙیریں اَتے اُچے اُچے سیٹھیں ساہوکاریں ‘ ہُنائیں کوں اَپݨے نال رَلایا ‘ اَپݨے ظلم تے ݙڈھپ کوں لُکاوݨ یا لوکیں لیکھے جائز ڳݨاوَݨ کیتے ہنائیں کنوں وعظ کرائے ‘ خطبے ݙیوائے تے فتوے گھدے ’’دین دھرم‘‘ عقیدے اَتے مسلک دے ناں تے دُنیا اِچ ہنائیں دے ہتھوں اللہ دی مخلوق تے جیرھے قہر ‘ تُرٹِن اَتے ظلم تِھن ‘ تاریخ دیاں کتاباں بھریاں پِن‘ پستکاں تے بندیاں کالیاں تھیاں پِن‘ ٻٖنائیں مذہبیںکوں چھوڑ تے چھڑے اسلام دے ہِنیں ٹھیکیداریں دا ’’ریکارڈ‘‘ چا تے ݙیکھوں تاں مَلُوم تھیندے جو سرکاری ‘ درٻاری ‘ مُلاں مُلواݨیں ہر زمانے اِچ ظلمی حاکمیں دے ٻانہہ ٻیلی رَہ ڳن ‘ ایہ ایجھے اوترے تے ناں ڳے ہِن جو اللہ دا کوئی نیک ٻانہاں ‘ تے کوئی سچا تے کھرا بندہ اِنہیں دے کفر دے فتوے کنوں نی بچیا ‘ ٻیا تاں ٻیا ! اللہ دے چھیکڑی نبی سوہݨے عربی سئیںؐ دے ݙوہترے امام حسینؓ دے خلاف وی فتویٰ ݙیوݨ کنوں باز نہ اَئے ‘ اِمام پاک دے خلاف تے یزید دے حق اِچ فتوے ݙیوݨ آلیں دی لُونج پَلُونج اَڄاں اِی وٖدی اے چھی ۔

اَڄ کلھ پاکستان دے سرکاری درٻاری مُلاں مُلواݨے اَپݨے حاکمیں دے آکھیے تے وَلا کفر ‘ کفر تے کافر ‘ کافر دی ٻڑدھک گھتی وَدِن ‘ مذہبی معاملیں آلاوزیر عبدالستار نیازی ہُنائیں دا اڳواݨ بݨیا وَدے اَتے پاکستان دی ہَر چُنڈ ڳٹھ اِچ کیٹے تے زیٹے مُلاں جھلیجݨ اِچ نی پے اَمدے ‘ مولانا سَݙواوݨ آلے ہِیں خُشکیل مُلاں نیازی کنوں کوئی پُچھے جو او امام ابوحنیفہ کنوں وی اُتے ہے؟ اِمام ابوحنیفہ ہوریں دا رایا تے ڳݨ مُنڄ تاں ایہ ہے جو کہیں مسلمان اِچ کُفر دیاں وَدھانوے علامتاں ہووِن اَتے چھڑی ہک علامت ’’اسلام‘‘ دی ہووِس تاں اونکوں وی کافر ڳݨݨ یا آکھݨ جائز کائنی ۔ ہِیں مُلواݨکے کھاتے آلے ’’وزیر‘‘ دا اَپݨا حال وَت ایہ ہے جو وزارت دے پِچھوں ’’بے سُخنا‘‘ تھیا کھڑے ‘ اپݨے ایمان ونڄٖائی کھڑے‘ ایں آپ ہوکا ݙتا ہا تے ’’ڈَر‘‘ ماری ہئی ‘ جو حکومت سُود دے خلاف ’’شریعت آلی عدالت دے حکم دے خلاف سپریم کورٹ‘‘ اِچ اپیل کیتی تاں او وزارت چھوڑ ڈیسے‘ حکومت کݙوکݨی اپیل دائر کر چھوڑی اے ‘ پر ایہ اُونویں دا اُونویں وزیر اے ‘ ایندے ایمان تے ایندی زبان کوں ذری خینس نی اَئی ‘ بے سُخنے تے بے زبانے بندے دا اِی بھلا کوئی ایمان اِیں۔؟

ٻدھ30ستمبر1992ء

حوالہ

ٻٹ کڑاک، مصنف: انیس دین پوری۔ ناشر: جھوک پبلشرز ملتان