بھولے لوکیں دی معصومیت

اساݙی ڄاݨݨ آلی ہک لال مئی ہئی ، لوک اونکوں لال ڳالھی سݙیندے ہَن۔ لال مئی شودی ذرا موٹے دماغ دی ہئی ۔ سڑک اُتے ویندی پئی اے تاں اَدھ اِچ سڑک تے ٻہہ نماز نیت ݙیندی ہئی ، ہُݨ اِݙوں اُݙوں ݙوہیں پاسے دی ٹریفک نال آ تے رُکدی ویندی ہے تاں او نماز نیتی ٻیٹھی اے ، ہتھ نال اشارہ وی کر گھندی ہے جو رُک ونڄو ، منہ نال وی آکھ گھندی اے ، جو تہاکوں ݙاڈھی جلدی ہیوے پتہ کینی۔ نماز پڑھدی ٻیٹھی آں ۔ نماز مُکیساں تاں اُٹھساں ۔ اے سی، ڈی سی دیاں گݙیاں رُک ویندیاں ہِن ۔ آپ تلے لہہ تے آکھن ہا اچھا اماں جی نماز مُکا گھنو تاں وَت اساں گݙی لنگھیسوں۔

ہک رات ساݙے گھر ساݙی نانی آ ڳئی ، اساں چھوٹے ہاسے اُونکوں ݙیکھ ݙر تے اندر لُک ویندے ہاسے پر لُک تے ݙیکھن دا شوق ضرور ہئی ۔ اساں لُک تے دروازے دی اوٹ اِچوں ݙٹھا جو لال مئی، نانی ہوریں نال کھٹ اُتے ٻہہ تے حال ونڈیندی ٻیٹھی اے جو بھیݨ میݙے گھر آ بلکہ میں خود آ کراہیں تیکوں گھر گھن ویساں۔میݙا گھر ٻہوں سوہݨا اے ، میݙیاں نونہاں گھر کوں سجائی کھڑین ۔ فرج ، ٹی وی ، صوفہ سیٹ ، پلنگ ، میݙے گھر سبھ کجھ ہے۔ کݙاہیں ݙیکھ تاں سہی ۔ تیݙی خدمت کریساں گھر ۔ نانی ہوریں آکھݨ لڳے ، ہاں کݙاہیں آویں گھن ڄُلیں میکوں‘‘۔ ڄُلساں کیوں نہ۔

وَل نانی ہوریں دے گھروں نکل تے ہمسائیاں دے گھر ونڄ وڑی ۔ ہمسائی نماز پڑھدے پئے ہَن ۔ اساکوں لُک تے ݙیکھݨ دا شوق ہمسائیاں دے گھروی گھن ڳیا اَتے اوٹ کنوں لُک تے سارا منظر ݙٹھا ۔ ݙر وی لڳدا ہا ، لال مئی توں جو کاوڑ اِچ کوئی سلھ بلا نہ چا مارے ۔ ایں سانگوں حفظِ ماتقدم دے طور تے لُک تے سارا منظر ، پس منظر توں ݙٹھا۔

لال مئی ہُݨ کھٹ تے ٻہہ تے ہمسائی دیں دھیریں نال ڳالھیں کریندی ٻیٹھی اے ۔ ہمسائی کافی دیر توں نماز پڑھدی پئی اے ، خیر تھک تے لال مئی اے آکھ تے ٻاہر ٹُر ڳئی ۔ اَڑی منظورݨ دی اماں خیر تاں ہے فجر دی سجدے اِچ پئی ہِیں ۔ گناہ بخشویندی پئیں نکلدی تاں نِوی اَڄ؟

سارے اُوندی ڳالھ سُݨ تے کِھل پئے ۔ کہیں کوں کاوڑ نہ لڳی ، ڄاݨدے جو ہَن ایہ شودی بھولی ہے ۔ ایویں ہک بِلو مائی سمے آلے توں گھگھرا چولی پا تے، پلُو اتے ہتھ بیریں دے بھرے ہوئے گھر گھر آ ونڄے ہا۔ اساں ݙر تے لُکوں ہا ودے او آکھے ہا ودی بِلو مئی نے ٻیر کھاوݨے ، بلو مائوں آکھے ہا ودی ،بیر کھاوے ہا ودی ،گھر گھر ونڄے ہا ودی ۔ ٻیا ہک یاسین ڳالھا ہا ،اوندی ٻڈھڑی ماء او بھانویں پنجھا کنوں اُتے ہا تاں اوں کوں چھورا آکھ تے جھولی اِچ ٻلھا تے روٹی کھویندی ہئی ۔ او جئیں ویلھے ابا جی کوں ٹَکرے ہا آکھے قاضی اِدھر آ (اُر تے آ) ادھر اِتے بڑے خزانے چھپے (اتھاں وݙے خزانے لُکے پِن) ابا جی ایویں بھولے دی ڳالھ سمجھ تے چُپ کر ونڄن۔ ہک ݙینہ ایہ ڳالھ اوں کہیں ٻئے کوں کیتی انھاں زمین کھودی تاں واقعی اُتھاں خزانے ہَن ۔

ٻیا ہک مشتاق ڳالھا ہا او آہدن کھمبے تلے سُتا پیا ہوندا ہا اوندے ہتھ پیر سارا وجود اَنج اَنج تھیا پیا ہوندا ہا ۔ سویرے ݙیکھن ہا تاں او ودا ہوندا ہا ۔ آہدے ہِن ایہ ابدال اے ۔ ابا جی ݙسیندے ہَن مَیں ٻیڑی تے چڑھ تے اَڳوں سائیکل یا بس دا رستہ ہا ۔ جلال پور وینداں ایہ میکوں شہر سلطان مِلدا ہا ۔ اڳوں ونڄو تاں مَیں کنوں پہلے جلال پور پُڄیا کھڑا اَتے او سِدھا قدم کݙاہیں نہ چاوے ہا پُٹھا ٹُڑدا ہا ہمیشہ ۔

حوالہ

کتاب: رَلے پندھ کریسوں ، مصنّف: زاہدہ اجمل ہاشمی، چھاپہ خانہ : جھوک پرنٹرز‘ ملتان