اسیݙا ‘‘پکھا پاݨی‘‘

اَساں ’’پنجتن پاک‘‘ تے ’’پیریں فقیریں‘‘ کوں مَنݨ آلے ’’ملنگ‘‘ موالی بندے ہیسے ۔ جئیں جو بھگت کبیر ہوریں آکھیے:

کبیرا کھڑا بجار میں سب کی مانگے خیر

نہ کا ہو سے دوستی نہ کا ہو سے بَیر

وسیب اِچ وَسݨ آلیں نال ’’ٻٹ کڑاک‘‘ مَار گھندے سے ۔ ’’ٻٹ کڑاک‘ ٻٹ کڑاک‘‘ ہوندی اے نا سئیں! ایندے اِچ ’’چڑݨ‘‘ تے دِلاّ ڈھکݨی‘‘ تھیوݨ آلیں دی اُونویں وی ’’کھوچری‘‘ تھیندی اے ۔ لوک ہُنیں کوں ’’تیِس تیِس‘‘ تے اورِی اورِی‘‘ کریندن۔ تَلِّی تِلکا تِلکا تے ڳالھ چُلّی ہئی ۔ ’’پنجتن پاک‘‘ تے ’’پیریں فقیریں‘‘ کنوں اسیݙا ایمان اے جوجیرھا ’’پنجتن پاک‘‘ کوں نِیں منیندا ۔ اوندا ایمان اِی کائنی۔رہ ڳے ’’پیر فقیر ‘‘ تاں سئیں! پیر ہِن ‘ ہادی ‘ پیر ہِن۔ رہبر ‘ پیرہِن رَہ ݙکھلیندے۔ پر سوہݨاں میݙا پیر ’’پیر‘‘ ہووے ۔ جئیں اسیݙے ’’سرائیکی بھرا‘‘ اَکھیندن ’’چم … چِیر‘‘ نہ ہووے ۔اپݨے وݙیں وَݙکیں دا ناں نموز ونڄاوݨ والے اینجھیں ’’پیریں‘‘ کوں سُنڄڑیندا ہر کوئی اے پر ہُنیں دے ’’وݙیں‘‘ دا منہ مریندے تے اساں ’’سرائیکی‘‘ وݙے ‘ حضور شرم لوک ہیسے ۔ اپݨے ’’پیریں‘ دی لونج پلونج وچوں کوئی سامھیں آ ونڄے تاں اُوندے ’’قدمیں‘‘ پے تے مِلدے سے تے ’’ٻانہہ ٻدھ تے خیر سَلا پُچھدے سے ۔ ایہ ٻئی ڳالھ اے جو کنڈوں پِچھوں ’’کجھ دا کجھ‘‘ اَکھیندے سے۔ کئی تاں وَت ’’ہاں سڑے‘‘  کنوں ’’لیکا لنگھ‘‘ ویندن ۔ جیویں جو کہیں آکھیئے ’’لوفر پیر‘‘ تے ’’لُنب ‘ خلیفے… جُڑ جُڑ ٻہندے … ٻیاں وی کئی ۔ ’’اکھاݨاں ‘‘تے ’’پہاکے‘‘ بݨیے ہوئے ہِن ‘ ہک ٻے آکھیئے۔

آکھے ’’موکھا‘‘ گھنساں مَیں 12روپے

اوندی’’رنڈی‘‘ ویسے تیݙے نال ٹھیہہ

تے چھوڑ آوسے اَپݨے او پیو ماء تے ’’پئے‘‘

پِچھے ٻیٹھا کلھی توں ’’مَٹی‘‘ وَلوڑ

’’ولی آں‘‘ تے پیراں دے ہوں جُتی جوڑ

ہک بندے دے گھر اولاد نہ تھئی ہئی او ’’پیر‘‘ کنیں ڳیا۔ ’’تعویذ‘‘ گھن آیا ۔ رَبّ کرم کیتا اوندے گھر اِچ ’’پُتر‘‘ ڄا پیا ۔ ݙاڈھا خوش تھیا ۔ ’’مٹھائیاں‘‘ شِٹھایاں‘‘ چا تے ‘ پیر سئیں دے گھر ڳیا ۔ اُتھاں ونڄے تاں ’’خلقت‘’ کٹھی ہئی ۔ ہر کوئی پیر سئیں کوں ’’ویلاں‘‘ تے مبارکاںپیاں ݙیندا ہا اُوں کہیں کنوں پُچھیا ۔ کیا دی خوشی اے؟ تے کیا دیاں ’’ویلاں مبارکاں‘‘ ہِن ؟ اونکوں ݙسیو نے جو پیرں سئیں دے گھر اللہ سئیں ’’سِکدیں لُہندیں‘‘ دا ’’پُتر‘‘ ݙتے ۔ اصلوں سِدھا بندا ہا ۔ ٻوّا تھی تے پُچھدے ہاں سئیں ۔ ایہ پیر فقیر ’’وی‘‘ ایہو جیہے‘‘ کم کریندے رہندن ؟۔ ایہو جیہا کم کرݨ آلا ہک ’’پیر فقیر‘‘ اپݨے ’’مرید‘‘ مراثی دے گھر ڳیا ۔ ’’میراثݨ‘‘ وݙی خُش ہووے تے ہر ویلھے پیر سئیں دی ’’سیوا ٹہنوال‘‘ اِچ لڳی رَہے ۔ میراثی شُدّا آکھ وی کجھ نہ سڳدا ہا ۔ جِیندی مکھی نڳل تے رَت دا گُھٹ بھری ریہا ۔ پیر سئیں گھر ونڄݨ دی تیاری کیتی ’’میراثی‘‘ گھوڑی تے ’’ہناں‘‘ رکھیا ۔ واڳ تے ’’رکیب‘‘ جھلیُس ۔ پیر سئیں سوار تھئے ‘ میراثݨ پُچھیا ہاں سوہݨاں سئیں ولا ’’کݨکیں‘‘ لہسِن تے آئوسو ناں؟ ہا ’’مریدݨی‘‘۔ پیر سئیں وَلدی ݙتی۔

میراثی ’’بھریا پیتا‘‘ کھڑا ہا ۔ ٻول پیا۔ اڳلیں کݨکیں لہݨ تئیں اسیݙے گھر اِچ اپݨا پِیرڄا پوسے ‘ سئیں دے آوݨ دی کوئی لوڑ کائنی۔

ہک پیر سئیں ٻدھ ٻدھ تے ’’تلی واٹویں‘‘ کوڑ‘ ٻیٹھا رِڑھیندا ہا ۔ مُرید شودے ‘ سِرسَٹی سُݨدے ٻیٹھے ہَن ۔ ہک مُرید ناسیں تارتھیا ٻیٹھا ہا ۔ ’’اختا‘‘ تھی تے اُٹھی کھڑا ہتھ ٻدھ تے آکھیُس ’’من ڳیئوں سئیں من ڳیئوں ۔ جئیں تُساں اسیݙے ’’پِیر‘‘ ہیوے ایئیں تُسیݙے کُوڑ وی اسیݙے کُوڑیں دے پِیر ہِن۔

ہک پیر’’مُرید‘‘ دے گھر ڳیا ۔ وَنڄ تے ٹِک پیا ۔ دیرے چا لاتونِس ’’مرید‘‘ شودا اُدھار پُدھار‘‘ چا اُوندی خذمت داری کریندا ریہا ‘ آخر کے تئیں؟ کک تھی ڳیا ۔ پیر سئیں دی گھوڑی دی ’’سَنجھ‘‘ ݙاڈھی مُل مہانگی ہئی چا ڳیا تے وَیچ آیا ۔ ’’پیسے‘‘ چنڳیں وَٹیج پیونِس ’’کُکِڑ شُکِڑ‘ کُٹھس تے روٹی مانی ݙاڈھی سُتھری پکوایُس ‘ مانی کھاوݨ ویلھے پیر سئیں وݙے خوش تھئے ۔ واہ ’’مریدا‘‘ واہ ۔ ہاں ٹھار چھوڑی‘ مُرید کِھل اِی پیا تے ہتھ ٻدھ تے آکھیُس ’’سارا کجھ‘‘ سئیں دا ہے ۔ اسیݙا تاں چھڑا ’’پکھا پاݨی‘‘ اے۔

حوالہ

ٻٹ کڑاک، مصنف: انیس دین پوری۔ ناشر: جھوک پبلشرز ملتان